Van eng naar verlangen

Het is tijd voor mij vandaag. Na 10 dagen lopen treuren en somberen is het tijd om weer naar buiten te komen. Gisteren heb ik de conclusie getrokken dat de nieuwe therapie die ik nu volg ontzettend veel losmaakt. Dat is oké. Dat moet ook. Als dat niet het doel is kan ik beter stoppen. De eerste week heeft mij somber gemaakt. De angst die veelvuldig in mij aanwezig is naar boven gehaald. Want wat als alles lukt? Ik heb alles dat mij is overkomen, mijn verleden en heden, opgehangen aan een bepaald tijdsbestek. De toekomst was altijd nog ver weg.

Een nieuw leven

De 3 jaar schuldsanering zou ik gebruiken om af te sluiten. Om mijn oude gedrag te leren herkennen en om te zetten in nieuw gedrag. Hoewel we hier volop mee bezig zijn komt de finishlijn langzaam in zicht. Dat is eng. Het is heel eng. Blijkbaar is tot nu toe alles gelukt wat ik wilde doen. Wat ik wilde behalen. Er waren hier en daar wat tegenslagen. Vaker hier dan daar uiteraard. Maar ik lig op schema. Al het mooie, goede en fantastische ligt op mij te wachten in mijn toekomst dacht ik altijd. Ongemerkt is die toekomst steeds dichterbij gekomen. Het is bijna tastbaar. Nog twee keer de hoek om en ik ben er. Dan begint mijn ‘nieuwe’ leven. Begin ik met een schone lei. Dat is eng. Doodeng.

eng
Picture by Gerd Altmann

 

Toekomst

Het was zo ver weg dat ik er van alles bij kon verzinnen. Mooi huis, een gezin, een fantastische baan, (deeltijd) ondernemer, financieel onafhankelijk, vakanties, ruimte voor mijzelf, reisjes met vriendinnen. Alles was mogelijk. Alles is mogelijk. Maar als je gewend bent dat alles altijd vechten is en overleven, hoe geloof je dan dat die mooie dingen er gewoon zijn? Begrijp me niet verkeerd. Het is niet dat ik nu geen geluk en mooie momenten ervaar. Zeker wel. Nu is het geluk klein en komt tussen het overleven door. Een kort geluksmomentje. Hoe zou het voelen als er straks voornamelijk geluksmomenten zijn? Het verlangen er naar is zo ontzettend groot en beangstigend. Ik verlang er zo naar. Zo ontzettend, mega veel. Ik weet niet hoe het zal voelen. Of hoe ik er mee om zal gaan. 

Verlangen is hard werken

Ik weet dat dit fantastische leven er straks niet opeens is. Dat er nog een lange weg te gaan is. Ik verlang er naar en kijk er enorm naar uit. Het is verlammend. Het enigste wat ik hoef te doen om het te krijgen is doorgaan met wat ik aan het doen ben. Opletten en leven. Leven en opletten. Nu nog het een, straks het andere. Ik kom er wel fluister ik zachtjes tegen mijzelf. Zachtjes, omdat ik het zelf nog niet geloof. Ik ben er bijna. Kom op, je kan het. Vertrouw op jezelf. Daar is het. Vertrouwen, het ingrediënt dat ik nog mis om de finish te halen. Vertrouwen in de mensen om mij heen, de hulp die ik krijg, maar bovenal in MIJ. 

UPDATE 3.4 gaat over VERTROUWEN. 

eng
Picture by Gerd Altmann

Comments

  1. Marije says:

    Oh zo herkenbaar. Ik vond het einde van de sanering doodeng want hoe vast besloten ik ook was om al het geleerde toe te passen, toch was er ook de angst want wat als ik terugval.

    Als het klaar is, begint het echte leven pas echt. Maar je hebt het dan wel mooi geflikt.

    You can do it!

    1. Als ervaringsdeskundige waardeer ik je oordeel 🙂 Dankjewel. Dit komende jaar word heel spannend vermoed ik. Op heel veel manieren.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.