Lieve vrienden…

Ieder jaar blik ik terug op het afgelopen jaar. Het is fijn om te kunnen reflecteren op de dingen die goed waren, die dingen waarvan ik hoopte dat ze anders waren gegaan, de dingen waar ik dankbaar voor ben en wat ik in de toekomst graag wil. Het jaar 2011 was voor mij een heel verdrietig maar ook bijzonder jaar. 

Volledig de weg kwijt

Met mijn neus in de zon, een koud glas ice-tea en een muziekje op de achtergrond zit ik na te denken over wat 2011 mij tot nu toe heeft gebracht. Mijn jaar is begonnen als een hel met (ergens) het besef dat ik mijn kindje ben verloren en een flinke burn out. Gelijk moesten er keuzes gemaakt worden, belangrijke keuzes. Keuzes die mij erg zwaar vielen. Keuzes die ik bewust genomen heb en waarvan ik er sommigen onbewust genomen heb. Nu voelt als een goed moment om terug te kijken en daar mijn lessen uit te leren.

Aan het begin van het jaar gingen er zo veel dingen aan mij voorbij. Ik was de eerste weken, maanden zo ongeveer nergens toe in staat. Suïcide was iets wat vaak door mijn hoofd ging. Kindje kwijt, vrienden kwijt, mijzelf kwijt. Voor mij kon het net zo goed voorbij zijn. Wat had ik hier nog te doen?

Dankbaar voor alle hulp

Ik ben geprezen met zo veel goede vrienden die mij door die donkere periode hebben gesleept. Het dal waar ik in was gevallen leek voor mij onmogelijk om weer uit te komen. Hun hulp, hun geduld, de steun, de liefde heeft mij op de been gehouden.

Vol bewondering denk ik nu aan al deze mensen en er rolt een dikke traan over mijn wang. Als ik deze mensen toch eens kon vertellen hoe belangrijk ze voor mij zijn. Hoe hun hulp mij op deze plek heeft gekregen. De momenten van hysterie en verdwazing waarin ik werd toegesproken en werd gemaand om met beide benen terug op aarde te komen. De lieve woorden, lange mails, telefoongesprekken en knuffels waarmee deze groep mensen contact met mij probeerde te maken en mij wisten terug te halen. Nog steeds voer ik met hen lange gesprekken over de problemen waar ik tegen aan loop. Verschil is dat er nu ook goede momenten besproken worden en plannen gemaakt voor de toekomst. Het doet mij zo veel goed en geeft mij een warm gevoel van binnen om dit met hen te kunnen delen.

Begrip en empathie

Ik kan heel goed begrijpen dat voor veel mensen de situatie moeilijk is geweest en wellicht nog steeds is. Vertrouwen en loyaliteit werden flink op de proef gesteld voor velen. Begrip en empathie werden de key words. Ik heb bewondering voor mijn vrienden zoals zij met deze situatie zijn om gegaan. Iedereen op zijn eigen manier heeft gedaan wat in zijn of haar vermogen lag. Praten over wat er gebeurd is, meedenken over de diagnose, begrip tonen, veel van je laten horen, aanwezig zijn of er alleen zijn op bepaalde momenten. Ze hebben allemaal gedaan wat ze konden op hun eigen manier. Mijn dank, bewondering en waardering voor hen is niet te omschrijven. Ik hoop dat ik deze geweldige, bijzondere mensen nog lang in mijn leven mag hebben.

De tijd is gekomen om met de bagage die ik nu heb, de kennis en vaardigheden die ik heb opgedaan, de toekomst tegemoet te treden. Genietend van de najaarszon denk ik na over wat mijn plannen voor de toekomst zijn. Wat ga ik nu doen? Wat het ook is, ik weet zeker dat mijn vrienden er bij zijn en mij door dik en dun steunen.

 

vrienden

 

In 2011 ben ik begonnen met het schrijven van columns over onderwerpen als burn out en de arbeidsmarkt. Deze column is afkomstig uit oktober 2011. 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.