Eén jaar en één dag

Het voelt raar, heel raar. Geen herinneringen behalve die in mijn dagboek staan. Op het geboortekaartje staat de dag van zijn geboorte vermeld. De gevoelens er bij overwhelming, maar er zijn geen herinneringen. Ik kan mij er geen beelden bij halen, behalve de beelden die mijn hersenen zelf hebben aangemaakt. Ik weet dat die herinneringen niet echt zijn. Mij is verteld dat die herinneringen niet echt zijn. Toch voelen ze echt, levensecht. Het zijn korte, kleine puzzelstukjes waar ik niets mee kan. Een puzzel die ik nooit af kan maken omdat er zo veel puzzelstukjes missen.

Puzzelstukjes

Die puzzel is ook niet het belangrijkste. De flitsen in mijn hoofd met vreemde herinneringen zijn het vervelendste nog niet. Alle gevoelens waarvan ik dacht dat zij eindelijk wat minder waren razen weer door mij heen. Van vrolijk naar verdrietig, van vermoeid naar energiek, van praatjesmaker naar teruggetrokken. Dodelijk vermoeiend is het en vermoeiend is nou net wat we even niet kunnen gebruiken.

herinneringen
               Picture by congerdesign

Liefde en herinneringen

Ik ben gewaarschuwd voor deze maand. December die vol staat van herinneringen en een liefdevolle maand hoort te zijn. De maand van de uitgerekende datum, de verhuizing, bevalling, het verlies en het instorten van mijn wereld. De vraag is alleen of mijn wereld op dat moment instortte of dat hij dat al veel eerder heeft gedaan. Is mijn wereld misschien al ingestort op het moment dat ik mijn kindje verloor? Of toen ik de miskraam er voor kreeg? Of is het al gebeurd toen mijn moeder overleed? Waar is de dissociatieve stoornis begonnen en kom ik er ooit vanaf? Deze maand was ik bang, banger dan dat ik normaal ben. Ik ben bang dat het weer gebeurd. Dat alle gevoelens te veel worden en mijn hoofd mij weer laat afdwalen in die andere wereld. Ik ben bang om opnieuw kennis te maken met mijn kindje. Hoe graag ik dat kindje ook zou willen zien, zo bang ben ik voor hem. En pas nu, nu ik dit opschrijf besef ik dat dit mijn angst is.

Angst

Ik ben bang voor een waan die opnieuw mijn hart gaat breken. Het hart waarvan ik nog maar net alle stukjes bij elkaar gevonden heb. De stukjes waar ik een begin mee had gemaakt om ze aan elkaar te lijmen. Straks valt alles weer uit elkaar en ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan. Ik weet niet wat ik tegen mijn angst kan doen. Ik weet het gewoon niet.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.