Een bijzondere première met de meiden

Vorige week donderdag ging de documentaire van de Backstreet Boys in première. Nu is dat op zich niets bijzonders. Er gaan wekelijks films in première en daar sta ik totaal niet bij stil. De reden dat de documentaire van de Backstreet Boys wel bijzonder is heeft te maken met het gezelschap waar ik mij in bevond.

Jeugdvriendinnen

Ik bedoel, als je favoriete boyband uit je tienerjaren op deze manier van zich laat horen dan moet je dat delen met gelijkgestemden. Toch? Dat heb ik gedaan. Ik heb contact gezocht met de meiden waar ik mee naar de middelbare school ging. Vijftien jaar geleden zaten wij samen gillend en giechelend te genieten van de Backstreet Boys. Soms moet je terug gaan in de tijd en dat gevoel herbeleven. Gelukkig blijk ik niet de enige persoon ter wereld te zijn die nogal weemoedig en emotioneel op dingen kan reageren. Mijn 4 jeugdvriendinnen waren allemaal voor. Dus werden er kaarten besteld en de cd’s en fan shirts achter uit de kast getrokken. Oké de shirts niet, de cd’s wel.

meiden

Straks is het raar

Ik kan je vertellen ik was zenuwachtig. Niet zozeer voor de film, wel voor het terug zien van deze meiden. De laatste keer dat wij elkaar allemaal zagen was net na ons afstuderen van de middelbare school. Ik was toen 15. You do the math. Zou het raar zijn om elkaar weer te zien? Hebben we wel iets om over te praten? Wat als ze mij helemaal niet leuk vinden? Als een puber had ik al deze gedachten. Ondertussen waren we al 2 weken bezig in een groepsapp om af te spreken. Wie, waar, hoe laat, hoe zit het met de kaarten, wat trekken we aan? Hoe in de vredesnaam heb ik ooit kunnen denken dat het misschien awkward zou zijn. Als het na al die tijd in een groepsgesprek al direct zo gezellig is waarom zou dat in het echt dan anders zijn?

meiden
                                                                                                                                                        IMAGE: CASEY CURRY/INVASION/AP

Feest der herkenning

En vorige week donderdag zag ik ze. Ik werd met een grote lach begroet omdat ik natuurlijk weer eens aan het juiste huis voorbij liep. Er werd wijn ingeschonken. (Drank helpt altijd in dit soort situaties) De andere meiden kwamen al even enthousiast binnen. Geen vervelende stiltes, maar gezelligheid. Zet 5 vervelende tienermeiden in een zaal met hun favoriete boyband en de tent gaat los. Waar de rest van het publiek blij was man en kind in alle rust te hebben verlaten kwamen wij de boel even opschudden. Gillen, sarcastische opmerkingen, net te hard lachen, rondvliegende sieraden (no comment) en bubbels. Zo waren we als tiener en zo zijn we dus nog steeds als volwassenen.

meiden

Heling en groei

Na de film hebben we in alle rust nog even bijgepraat. Gebeurtenissen werden vertelt, successen gedeeld en moeilijke momenten besproken. Vijf volwassen vrouwen, vrij van oordeel, luisterend naar elkaar. Dat was het moment waarop ik trots was. Op deze volwassen tienermeiden die ieder hun eigen pad bewandelen en hun eigen successen hebben behaald. Een zooitje ongeregeld in een omgeving vol liefde. Het was daar dat ik mij realiseerde dat mijn hart wel degelijk helende is. Dat besef heb ik mede te danken aan deze bijzondere vrouwen.

Op de wishlist staat nog een bezoekje aan de residency show van de Backstreet Boys in Las Vegas. Lees er hier meer over. 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.